ver. 2.8

Jest taki utwór, z którym się całkowicie utożsamiam. Opisuje dokładnie mnie, moje życie. To jaki jestem, to co w nim było. Wszystkie błędy, które popełniłem. To jak się czułem. Zawsze kiedy go słyszę poraża mnie jego tekst. Wspaniale było go usłyszeć (i śpiewać razem z tłumem) w Pradze i w Chorzowie. I chociaż wiąże się z (mam nadzieję) zakończonym etapem mojego życia to jednak dzisiaj, z okazji przejścia do następnej wersji, sobie go dedykuje.

Szukałem wersji z Chorzowa ale znalazłem tylko tą wersję z kiepską jakością audio. Zamiast tego teledysk z 1994 roku, ze zdjęciami z trasy po Indonezji:

… i tekst:

Once divided…nothing left to subtract…
Some words when spoken…can’t be taken back…
Walks on his own…with thoughts he can’t help thinking…
Future’s above…but in the past, he’s slow and sinking…
Caught a bolt ‘a lightnin’…cursed the day he let it go…

Nothingman…
Nothingman…
Isn’t it something?
Nothingman…

She once believed…in every story he had to tell…
One day she stiffened…took the other side…
Empty stares…from each corner of a shared prison cell…
One just escapes…one’s left inside the well…
And he who forgets…will be destined to remember…

Nothingman…
Nothingman…
Isn’t it something?
Nothingman…

Oh, she don’t want him…
Oh, she won’t feed him…after he’s flown away…
Oh, into the sun…ah, into the sun…
Burn…burn…
Nothingman…
Nothingman…
Isn’t it something?
Nothingman…
Nothingman…
Coulda’ been something…
Nothingman…

~ przez lowlight w dniu wrzesień 15, 2007.