Chyba ekshibicjonizm internetowy mi się wyczerpał.

Nie ma takiego miasta Londyn, czyli jeden dzień (z kawałkiem) w Londku

Tower Bridge, Londyn

Dotarłem tam ok. 10 rano, przejechałem się londyńską taksówką, odnalazłem swój hostel, zostawiłem sprzęt i w długą . Tower Bridge był zaledwie kilka minut drogi piechotką, pogoda super więc chodziło się przyjemnie. Zgodnie ze swoim zwyczajem odnalazłem Hop-in/hop-off bus. Zrobiłem już tak w kilku miejscach i (może poza Mediolanem) nigdy nie żałowałem. To najlepszy sposób, żeby zobaczyć jak najwięcej jak się ma mało czasu, a jednocześnie daje swobodę pozostania na dłużej w dowolnym miejscu.

Kanarkowo, Londyn 2010

Dla mnie tym miejscem było Picadilly Circus, gdzie trafiłem na grupę Brazylijczyków (a przede wszystkim Brazylijek ) zapraszających do pobliskiego pubu na mecz Brazylia-Portugalia. Mecz nie był specjalnie ciekawy, ale widoki jak najbardziej. Caipirinha niestety bez smaku…

Brazylijczycy na Picadilly Circus

Londyn ma kilka ciekawych miejsc, ale raczej nie chciałbym tam mieszkać. Uderzą chaotyczność, przesyt kolorów, neonów, stylów… Podobnie jak w Sydney czuje się „wielkomiejskość”, a może to kwestia czegoś innego, czego nie umiem nazwać. Ale ciężko powiedzieć, że to miejsce ma charakter jak Melbourne, Budapeszt czy choćby Wrocław albo Gdańsk.

Pearl Jam w Hyde Parku

Oczywiście głównym powodem wizyty był koncert Pearl Jam w ramach Hard Rock Calling w Hyde Parku. Wrażenia mieszane, chyba za szybko po Dublinie bo nie czułem już takich „ciar” jak za pierwszym razem. Ale fajna atmosfera, przyjaźni ludzie wiec miłe wspomnienia. Może poza faktem oberwania w plecy butelka z piwem (na szczęście plastikową).

Tour de Pologne

To był bardzo fajny tydzień. W 7 dni zaliczyłem po kolei Wrocław , Toruń (pod) i Trójmiasto.

We Wrocku ognisko, szaleństwa i legendarne już wejście na bezczela po winko na garniturowa imprezę w willi obok Takich trzech jak nas dwóch to nie ma ani jednego. Do tego spotkania z ciekawymi ludźmi, dobre jedzonko (Oregano!), świetna pogoda i mnóstwo pięknych kobiet. Jak zawsze wyjeżdżało się bardzo ciężko. Ale mus to mus… Zresztą niedługo powrót, a nawet 2.

Kolejnym przystankiem był dom rodziców. Nie bylem tam latem od prawie 3 lat. Dziwnie, ale dobrze było się tam pojawić. Nawet wyprawa z konieczności po urzędach była ok. 2 dni chilloutowania to dokładnie tyle i potrzebowałem (i bylem w stanie znieść). Tylko dom rodziców niestety zmienia się w kociarnie, ech ten syndrom pustego gniazda

Open'er 2010, photo by Kasia W.

photo by Kasia W.

Potem zawitałem do Trójmiasta. Ostatni raz bylem tam jako dziesięciolatek. Koncert Pearl Jam w ramach Open’era był super przeżyciem, ale organizacja po prostu koszmarna. O ile miasto stanęło na wysokości zadania (m.in. podstawiając darmowe autobusy) o tyle organizatorzy zwyczajnie dali d… Bilety kupowałem online. Trzeba je było wymienić na opaski. Żeby to zrobić należało znaleźć właściwe miejsce wymiany. To pierwsze wyzwanie. Zero informacji, ludzie którzy bilety mieli z rożnych źródeł musieli stać w rożnych kolejkach. Zresztą kolejka to za dużo powiedziane. Wszyscy ochroniarze zamiast uformować ludzi w jakiś sensowny sposób, zajmowali się trzymaniem barierki, na którą napierał tłum. Za barierką stał jeden (sic!) facet który wydawał opaski.

Open'er 2010, photo by Kasia W.

Wydanie jednej zajmowało mu ok 3-4 min. Zeskanować kod na bilecie, zacisnąć opaskę przy pomocy maszyny chyba ze średniowiecza. Koniec? Nie! Jeszcze trzeba było złożyć podpis na bilecie (wtf!?). Sam bym sobie z tym poradził, nie raz już widziałem popisy naszych organizatorów – np. godziny stania przed koncertem PJ w Chorzowie. Ale tym razem była z nami koleżanka, która jest w 7 m-cu ciąży. Oczywiście zero taryfy ulgowej. Szlag mnie trafiał! Dla porównania na koncercie PJ w Hyde Parku wejście na teren koncertu zajęło mi ok. 15 minut. Bilet kupiony online, żeby odebrać trzeba pokazać kartę. Zgubiłem? A to poproszę dokument tożsamości i wydruk potwierdzenia przysłanego mailem. Proszę. Dziękuje. Do widzenia.

Po powrocie prawie od razu musiałem lecieć do Seattle… ale o tym kiedy indziej.

Hmm właśnie udało mi się sprzedać (na eBayu) jeden z biletów na PJ – do Belfastu. Został Berlin. Szkoda trochę, że planowany tour z pięciu miast zmniejszył się do trzech, ale jestem pewien, że i tak będzie fajnie. No i najważniejsze, że wreszcie wybiorę się do Polski i to na więcej niż weekend. Planuję wykorzystać ten czas w 120%, więc kto będzie we Wrocku lub Trójmieście – szykujcie się na ostrą zabawę

Lipiec też zapowiada się poza domem – czeka mnie znowu podróż do Seattle. Poprzednie trzy upłynęły pod znakiem ostrej pracy (może z wyjątkiem ostatniej), stresów i przybierania na wadze. Mam nadzieję, że tym razem będzie więcej czasu na zwiedzanie, relaks i odpoczynek Podobno pogoda w lipcu jest tam całkiem niezła.

Podopinałem wyjazd do Polski via Londyn. Teraz pozostaje sprzedać bilety na koncerty PJ w Belfaście i Berlinie. Niestety, nie dam rady, ale dzięki poświęceniu 2 z 5ciu, na które miałem iść, będę mógł spędzić więcej czasu i we Wrocku i 3mieście. Do tego jednodniowy i 2 nocowy pobyt u rodziców, mam nadzieje z wizytą u znajomych. Plus w Urzędzie Gminy, no bo trzeba wyrobić zgubione dokumenty. Dublin-Londyn-Wrocław-Toruń-Gdańsk-Dublin. Fajnie się to wszystko zapowiada i mam nadzieję, że wytrzymam kondycyjnie.

W pracy ten sam marazm i wtaczanie kamyków a’la Syzyf. Mam już chyba dość Dublina, pora na zmianę. Ale gdzie mnie wywieje tego jeszcze nie wiem. Opcje pojawiają się i znikają. Październik na razie deadlinem, ale każdy dzień przynosi nowe zmiany…

Czytam „Podróże z Herodotem”. Podoba mi się, zarówno książka, jak i sam fakt, że czytam. Jeden słoneczny weekend kilka tygodni temu – z książką na balkonie, dał mi więcej radości, motywacji, odpoczynku niż tygodnie przed kompem. Przez chwilę buzowałem pomysłami, emocjami, odżyłem. Pogoda wróciła do „normy”, ale gdzieś czasem odnajduję resztki tego zrywu.

Hmm… nie było tak ciężko… może powrócę do pisania tu częściej. Wyrzucenie z siebie kilku rzeczy dobrze robi. A na retrospekcje przyjdzie czas. A na razie zapodaje nową szatę graficzną – tak w ramach motywacji do zmian.

Mam nadzieje, że uda mi się powoli powrócić do wyrzucania z siebie obserwacji, komentarzy i refleksji… trzymajcie kciuki!

Kawałek z niedzielnego odcinka mojego ulubionego ostatnio serialu Californication – Dogtown.

Blind Pilot – 3 rounds and a sound

„Now I see you, til kingdom come
You’re the one I want
To see me
For all the stupid shit I’ve done

Soil and six feet under
Killed just like we were
Before you knew you’d know me
And you know me…”

wersja live tutaj.

Część występów pasowała raczej do wieczoru panieńskiego i została odpowiednio nagrodzona piskami żeńskiej części widowni – na przykład występ faceta wskakującego w samych jeansach do wanny Specjalnie dla moich wiernych czytelniczek – link do filmiku z jego występu.

Świętowanie właściwie zaczęło się już w poprzedni weekend – wycieczką do Cork. W sobotę rano był surfing w Inchydonney (www.westcorksurfing.com), a wieczorem grill u Hiszpanów, którzy, choć byli w większości 11-1, starali się rozmawiać po angielsku, żebym nie czul się odrzucony (Francuzi uczcie się!). A potem było jeszcze bardziej imprezowo

W ten weekend ciąg dalszy, tym razem w Barcelonie  – bo życie zaczyna się po dwadzieścia-dziesięć!

Może to właśnie spowodowało, że zacząłem błądzić myślami i rozwijać pojawiające się w filmie wątki po swojemu… Pojawiło się pytanie „Who are you?”… a stad już niedługa droga to rozważań nad sobą, których zazwyczaj prowadzę aż za dużo… a ostatnio jakby jeszcze więcej… Ma to pewnie związek z pewna data, która nadchodzi i choć w zasadzie nie zajmuje moich myśli tak bardzo jak by się wydawało, że powinna to jednak…

A może, już czas zastanowić się nad odpowiedzią na to jedno zajeb… ważne pytanie?

Moje myśli często błądzą, ciężko je złapać, skacze z tematu na temat, trochę jak scenarzyści „Funny people”. Jednego dnia chce rozpisywać Plan Pięcioletni, widzę światełko w tunelu i czuje przypływ energii i świadomość, że mogę jeżeli tylko spróbuje. Następnego mam ochotę tylko spać, świadomość zmarnowanego czasu i utraconych szans mnie przytłacza. A jeszcze innego zabijam czas oglądając TV i wstając z kanapy tylko po to, żeby otworzyć kolejna Corone… czyli w zasadzie moje życie nie rożni się od życia i problemów milionów innych ludzi. A powinno…

———————————

PS. Nie mam zamiaru obiecywać, że będę pisał więcej albo przepraszać, że od prawie pól roku nic nie napisałem. Bo nie

szast-prast i znowu boli. Znowu dziwne spazmy w mięśniach, jak w czerwcu zeszłego roku. Nie wiem, może za ostro zacząłem po powrocie na siłownie, może źle śpię, a może wszystko razem. Na szczęście nie jest tak strasznie jak rok temu – mogę chodzić i mówić . Dziś nawet bylem na basenie… sauna pomaga.

szast-prast i znowu dwa długie weekendy (maj, czerwiec) się szykują, a razem z nimi chciałoby się gdzieś pojechać. W zeszłym roku zaliczyłem Benidorm i Wrocław. W tym tylko ten drugi (w czerwcu) wydaje się pewny. Co do maja to plany były wielkie (Londyn, Budapeszt, Wiedeń, Praga), ale jak na razie nic nie wyszło. Jakoś tak mam, że nie lubię nigdzie jeździć sam a jak na razie wszyscy potencjalni towarzysze i towarzyszki się wykruszają… Najchętniej pojechałbym z jakąś wielbicielka bikini albo wingmanem wygrzać się do Hiszpanii… No ale koleżanki zajęte, a Alex zepsuty (przez swoją francuską dziewczynę :\ ).

szast-prast zmieniam się. No może nie tak łatwo, ale powoli udaje mi się pchnąć te zmiany do przodu. Wróciłem na siłownię, udało się (lekko) pchnąć uzyskanie kontroli nad finansami do przodu. W pracy walczę o awans, a w domu czytam blogi o produktywności i organizacji. Trzymajcie kciuki, może coś ze mnie będzie.

Przez te plecy mam wolne i rytm dobowy mi się przestawił. Chodzę spać po 1 w nocy i wstaje kolo 10 ale dziś spróbuję inaczej. SouthPark i do łózka. Tak szast-prast